پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر نشخوار فکری و استحکام ایگو در نوجوانان دارای نشانه های اختلال بدشکلی بدن انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون، گروه کنترل و پیگیری یک ماهه بود. از میان مدارس منطقه ۴ تهران، دبیرستان دخترانه صدیقه کبری به صورت تصادفی انتخاب شد و ۳۰ دانش آموز دارای نشانه های بدشکلی بدن پس از غربالگری در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جای گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس وسواس فکری–عملی ییل براون، پرسشنامه نشخوار فکری (RSQ)، مقیاس استحکام من (ESS) و مقیاس درجه بندی ذهنی نتایج درمان بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) بررسی شد. نتایج نشان داد پارادوکس درمانی موجب کاهش نشخوار فکری و افزایش استحکام ایگو در گروه آزمایش شد (0/05>P) و در پیگیری یک ماهه هیچ عودی مشاهده نگردید. یافته ها بیانگر اثربخشی پایدار پارادوکس درمانی در بهبود نشانه های بدشکلی بدن است.

پارادوکس درمانی اختلال بدشکلی بدن نشخوار فکری استحکام ایگو.