پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش صمیمیت و دانش جنسی در پیش بینی رضایت زناشویی با میانجیگری شفقت خود انجام شد. روش پژوهش حاضر همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری (علّی) بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان مراجعه‌کننده دارای پرونده در معاونت امور اجتماعی اداره کل بهزیستی استان آذربایجان شرقی در سال 1402 بود که به روش نمونه گیری در دسترس250 آزمودنی به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده ها از مقیاس های سنجش رابطه (هندریک، 1988)، صمیمیت (واکر و تامپسون، 1983)، دانش و آگاهی جنسی (هوپر و همکاران، 1992)، و شفقت خود (ریس و همکاران، 2011) استفاده شد. برای بررسی مدل پژوهش و فرضیه ها، از روش همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده‌شده است. کلیه تحلیل ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS26 و AMOS24 پریچر و هایز استفاده شد. نتایج نشان داد که به شکل کلی مدل مطرح‌شده دارای برازش مناسب با داده هاست. همچنین به شکل جزئی تر یافته ها نشان داد که به ترتیب صمیمیت (0/41) و (0/44) و دانش جنسی (0/20) و (0/25) بر رضایت از رابطه به شکل مستقیم اثرگذارند. همچنین یافته ها حاکی از آن بود که شفقت خود (0/17) و (0/11) نقش میانجی دارد (0/001>P). با توجه به تأثیرگذاری صمیمیت، دانش جنسی و شفقت خود در رضایت از رابطه پیشنهاد می شود که روان شناسان و مشاوران جهت بهبود روابط زوجین به نقش این متغیرها توجه بیشتری نشان دهند.

صمیمیت دانش جنسی رضایت زناشویی شفقت خود