پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه یادگیری اجتماعی–عاطفی مبتنی بر گفت وگوی انتقادی بر سازگاری اجتماعی و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم انجام گرفت. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی و طرح پژوهش، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر همدان در سال تحصیلی 1403–1404 بود. نمونه مدنظر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به صورت جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (1993) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی سالملا-آرو و همکاران (2009) بودند. گروه آزمایش طی ده جلسه 75 دقیقه ای در برنامه یادگیری اجتماعی–عاطفی مبتنی بر گفت وگوی انتقادی شرکت کردند و گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. با توجه به عدم برقراری پیش فرض های آزمون کوواریانس، برای بررسی تفاوت معنادار بین دو گروه آزمایش و کنترل، آزمون تی مستقل بر روی باقی مانده های حاصل از تفاضل نمرات پس آزمون و پیش آزمون انجام شد. یافته ها نشان داد که اجرای برنامه مورد نظر موجب افزایش معنادار سازگاری اجتماعی و کاهش فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان گروه آزمایش گردید. نتایج این پژوهش اهمیت به کارگیری برنامه های یادگیری اجتماعی–عاطفی مبتنی بر گفت وگوی انتقادی را در مدارس نشان می دهد و می تواند برای معلمان، مشاوران و برنامه ریزان آموزشی در جهت ارتقای سلامت روان و بهبود عملکرد تحصیلی نوجوانان سودمند باشد.

برنامه یادگیری اجتماعی عاطفی گفت وگوی انتقادی سازگاری اجتماعی فرسودگی تحصیلی دانش آموزان.