مجله راهبردهای نو در روانشناسی و علوم تربیتی فصلنامه راهبردهای نو در روان شناسی و علوم تربیتی 2676-7295 7 22 I have right to die! A brief review of the evolution of approaches to patients’ requests of hastened death. مروری بر روی روند تکمیلی رویکرد به درخواست بیمار برای مرگ تسریع شده 17 28 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA دکتر برزویه دکترای پزشکی، دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی شناختی، مؤسسه آموزش عالی علوم شناختی، ایران 2024 08 12 Patient’s autonomy to refuse treatment or requesting hastened death by physician as legitimized in increasing number of countries. Independent of the list of these countries, this evolutionary way might play a leading role in similar approaches needing the assessment of mental capacity of decision making. Although proxy decision making is a widely accepted way to bypass this issue, it is still critical to evaluate patient’s mental and decision making capacity in certain situations. Request of hastened death might be due to frustration, feeling guilty or a burden, or lack of sufficient knowledge about therapeutic and palliative alternatives. Hence, it is essential to discuss about it freely and participating the members of medical team as well as family. Eventually, although there are some instruments introduced for the assessment of mental capacity, it is based on clinical judgement. It is critical to know that not all of the depressed or demented patients are incapable to make decisions by their own. So far, MacArthur Competence Assessment Tool and The guideline by Werth, Benjamin and Farrenkopf are among the best available instruments. حق خودمختاری بیمار در رد درمان‌های نگهدارنده حیات و درخواست مرگ مساعدت شده توسط پزشک در قوانین بعضی از کشورها، که تعداد آن‌ها رو به فزونی‌ست، به رسمیت شناخته‌شده است. فارغ از اینکه کدامین کشورها در این فهرست قرار دارند این روند تکاملی می‌تواند برای الگوهای مشابهی از رویه‌های نیازمند ارزیابی توانایی ذهنی بیماران در تصمیم‌گیری، مفید واقع شود. هرچند تعیین وکیل برای تصمیم‌گیری در امور درمانی راه‌حلی پذیرفته‌شده و ساده لحاظ می‌شود، کماکان تعیین صلاحیت ذهنی و ظرفیت تصمیم‌گیری بیمار در مواقع خاص امری حیاتی است. درخواست اوتانازی یا مرگ مساعدت شده ممکن است از عوامل دیگری مانند فرسایش، احساس سربار بودن یا آگاهی ناکافی از گزینه‌های تسکینی منشأ گرفته باشد، نه از تمایل قلبی برای مرگ؛ بنابراین گفتمان آزاد پیرامون این درخواست، با مشارکت اعضای تیم درمانی و خانواده ضروریست. درنهایت، تعیین ظرفیت تصمیم‌گیری بیمار علیرغم معرفی ابزارهای متعدد برای سنجش، کماکان بر اساس قضاوت بالینی است. می‌بایست در نظر داشت که افراد مبتلا به دمانس نیز ممکن است کماکان از ظرفیت ذهنی کافی برای اتخاذ چنین تصمیمی برخوردار باشند و یا بیماران افسرده نیز ممکن است علیرغم خلق کاهش‌یافته این تصمیم را بنا بر استنتاجات منطقی اتخاذ نموده باشند. البته در کنار بررسی ظرفیت ذهنی، نوسانات حاد وضعیت شناختی مانند دلیریوم نیز بایستی لحاظ گردد. از میان ابزارهای شناخته‌شده برای ارزیابی ظرفیت تصمیم‌گیری و صلاحیت ذهنی ازمون ارزیابی صلاحیت مک آرتور به‌عنوان یکی از بهترین گزینه‌ها و همچنین از گایدلاین ارائه‌شده توسط ورت، بنجامین و فارنکوپف به‌عنوان یکی از جامع‌ترین دستورالعمل‌های ارائه‌شده در این زمینه یاد می‌شود. /downloadfilepdf/4877999