مجله راهبردهای نو در روانشناسی و علوم تربیتی فصلنامه راهبردهای نو در روان شناسی و علوم تربیتی 2676-7295 5 15 2022 03 27 Explaining the correlation between virtual education and mobile learning on students' academic self-disability during the Covid-19 pandemic تبیین همبستگی آموزش مجازی و یادگیری سیار بر خودناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان در دوران پاندمی کووید-19 68 80 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA دکتر استادیار، گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران فاطمه دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران محمد دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران 2022 02 19 The purpose of this study was to explain the correlation between virtual education and mobile learning on students' academic self-disability during the Covid-19 pandemic period. The statistical population includes all primary school students in Zabol city. Using Cochran's formula and Morgan table and cluster random sampling method, 277 people were selected as the research sample. Data were collected using the Jones and Rudwalt (1982) Self-Disability Scale (1982), Mobile Learning Awareness Questionnaire and Virtual Learning Questionnaire. Finally, the data were analyzed using SPSS25. Virtual education has a positive and significant relationship. The intensity of this relationship is very strong and virtual education has the power to predict academic self-disability (P&ge;0.05). There is also no significant relationship between students' academic self-disability and mobile learning, the intensity of this relationship is very strong and mobile learning does not have the power to predict academic self-disability (P <0.05). They are more likely to be academically disabled and therefore less inclined to participate in the classroom, so these students turn to the environment outside the classroom for fun, resulting in severe academic failure. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطۀ آموزش مجازی و یادگیری سیار بر خودناتوان‌سازی تحصیلی دانش‌آموزان در دوران شیوع کرونا بود. پژوهش حاضر از حیث هدف کاربردی است و در زمره پژوهش‌های توصیفی از نوع همبستگی قرار می‌گیرد. جامعه‌ی آماری شامل کلیۀ دانش‌آموزان ابتدایی شهرستان زابل می باشد. با استفاده از فرمول کوکران و جدول مورگان و با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای تعداد 277 نفر به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مقیاس خودناتوان‌سازی جونز و رودوالت (1982)، پرسشنامه اشتیاق به یادگیری سیار و پرسشنامه آموزش مجازی انجام شد و در پایان داده‌ها با استفاده از SPSS-25 تحلیل شدند. نتایج تحلیل آماری حاکی از بین خودناتوان‌سازی تحصیلی دانش‌آموزان و آموزش مجازی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد شدت این رابطه در حد بسیار قوی است و آموزش مجازی قدرت پیش‌بینی خودناتوان‌سازی تحصیلی را دارد (05/0&ge;P). همچنین بین خودناتوان‌سازی تحصیلی دانش‌آموزان و یادگیری سیار رابطه معناداری وجود ندارد، شدت این رابطه بسیار قوی است و یادگیری سیار قدرت پیش‌بینی خود ناتوان‌سازی تحصیلی را ندارد (05/0<P)؛ بنابراین نتیجه می گیریم که دانش‌آموزانی که گرایش بیشتری به خودناتوان‌سازی تحصیلی دارند درنتیجه تمایل کمتری به شرکت در کلاس درس نشان می دهند بنابراین این دانش‌آموزان برای سرگرم شدن به محیط خارج از کلاس درس روی می‌آورند و درنتیجه با افت تحصیلی شدیدی روبه‌رو می شوند. /downloadfilepdf/2156119